In memoriam
Abogy Marajuyo
Korte
terugblik op het leven van Bo-Gy
Half juni 1994 bezochten
wij (het hele gezin) de “Country Fair”, dat werd gehouden op het recreatiegebied
van de Gemeente Binnenmaas en daar een demonstratie in diverse disciplines
bijwoonden van de KCHW. Kijkend aan de zijlijn, maakte het toch wel indruk op
ons hoe deze honden, samen met hun baasjes een éénheid vormden.
Eén van de eerste dingen
die ik toen tegen Petra (mijn vrouw) en kinderen zei, was:
Als we ooit een hond zouden nemen, wil ik er zo één, wijzend naar een zwarte
langharige hond, toen nog niet wetend dat een dergelijk zwarte hond een
Groenendaeler is.
Kort daarna zien we aan de
andere kant van de ring, mensen staan met een paar van die zwarte honden en zij
hadden zelfs een pup bij zich. Daar waren de kinderen, Vanessa en Michél,
natuurlijk niet van te weerhouden.
Al pratend met Marijke en
Willem (toen nog onbekenden voor ons) hebben we toen direct besloten, deze nog
overgebleven pup van het eerst gefokte nestje van twee, te kopen. Zo goed als we
het bedoelde wilde ik ter plekke het hondje betalen en meenemen, maar daar
stootte ik m’n neus. Wij moesten eerst de gekregen informatie maar eens tot ons
laten doordringen en dan in de loop van de week nog maar eens contact opnemen om
het werkelijke besluit mede te delen. Dat viel tegen, maar maakte wel de drang,
om dit hondje te hebben, alleen maar groter.
Uiteindelijk goed overwogen en afgesproken om later in
de week het hondje te gaan halen. Bij het afhandelen van alle gegevens moest er
een naam worden opgegeven, maar die moest wel met een A beginnen. Verzin maar
eens een naam, die met een door anderen (stamboom) bepaalde letter moet
beginnen. En ik had m’n zinnen al gezet op een naam, maar die begon met een B.
We hebben toen besloten dat mijn gekozen naam wordt geregistreerd maar dan
alleen voor de stamboom de “A” er wordt voorgezet. De gekozen naam voor de pup
was
“BO-GY”
wat “Grote Sterke Man”
betekent. Deze naam sprak mij bijzonder aan nadat ik hem op televisie had
gehoord, toen de baby olifant BO-GY in het nieuws was, die door zijn vader, per
ongeluk in de goot was geduwd en overleed. Mijn idee was, een reu pup uit een
nest van twee moet een grote sterke hond worden.
Wat we verder met deze,
voor ons toch wel unieke, hond hebben meegemaakt is teveel om dit in deze
memoires te verwoorden, maar toch willen we graag nog het een en ander
vertellen. Wellicht hebben velen van u Bo-Gy gekend en meegemaakt. Het was in
zijn jonge jaren niet de makkelijkste hond om onder appèl te krijgen, vanwege
zijn overactieve en enthousiaste gedrag, maar juist daarom is het zo vreselijk
leuk geweest om hem te krijgen zoals hij is geworden, een trouwe gehoorzame en
fijne vriend.
Het was aanvankelijk de
bedoeling dat Bo-Gy een gezellige huishond voor Petra zou worden, maar dan moest
er natuurlijk eerst puppy cursus gelopen worden, wat dat al voor een inspanning
koste, heel de wereld was natuurlijk veel leuker dan het vrouwtje. Toen kwam de
cursus EG en ja hoor de echte moeilijkheden gingen beginnen, er lekker dwars
tegenin gaan, bij beloning van goede opdrachten ging hij volledig uit zijn bol
en moest het hele KCHW terrein hem horen. Iedereen had daarom al heel snel
geleerd wie Bo-Gy eigenlijk was.
De volgende stap was los
volgen. Dat ging een paar meter goed en ja hoor, hij was weer op onderzoek uit
over het hele terrein. Wat Petra toen allemaal heeft moeten doen om hem weer
terug te krijgen, verstoppen in de bosjes, van hem wegrennen, met balletje en
andere speeltjes geprobeerd, uiteindelijk het hele Binnenmaas terrein gezien met
een hond die ze helemaal uitdolde, voor ons aan de zijlijn prachtig om te zien,
maar slopend voor het vrouwtje.
Petra stelde op een gegeven
moment voor dat ik verder zou gaan met VEG en dan zou zij behendigheid gaan
lopen, veel leuker, paaltjes, hindernissen, tunnel, enz. Al gauw kwam Petra er
achter dat dit zeker zoveel energie koste maar dat ook Bo-Gy daarbij nog veel
trotser en gekker deed bij alle beloningen die hij kreeg als het goed was
gegaan, zo erg zelfs dat ze er tandafdrukken en blauwe plekken op de benen aan
overhield. Marijke en Willem adviseerden dat we de beloningen maar eens wat
soberder moesten houden in de hoop dat er een minder overdreven reactie zou
zijn.
We hadden het eigenlijk
best druk, met zo’n actieve hond. Uiteindelijk heb ik zeven jaar bij de KCHW
gelopen t/m de GG1. Het ging eigenlijk altijd goed, meestal tot aan het
onderdeel blijven uit zicht, daar had Bo-Gy moeite mee want hij wilde maar één
ding en dat was naar de baas. De cursussen zijn echt niet zomaar zonder moeite
doorlopen, maar we waren wel heel snel op elkaar afgestemd.
Als we op vakantie gingen
zijn de hondjes bijna altijd mee geweest. Hij was bijna niet te houden als hij
merkte dat er koffers in de auto werden geladen. Op de vraag: “Gaat Bo-Gy mee op
vakantie (met de nadruk op “vakantie”) raakte hij werkelijk, door het dolle
heen.
Ongeveer 13½ jaar is Bo-Gy
bij me geweest, in de auto op weg en onderweg naar ons werk en hij wist precies
op welke plaats er wat zou gaan gebeuren. De auto was zijn trots en vroeg daarin
ook altijd de nodige aandacht, door nogal hard in m’n oor te praten en
onvoorstelbare natte likken in m’n nek te geven, maar dat moest en hoorde er
gewoon bij.
Het laatste jaar heb ik
Bo-Gy ontzien v.w.b. het autorijden en meegaan naar het werk, de eerste paar
dagen was hij daarvan toch ontdaan, maar ik had gemerkt dat het te inspannend
was geworden voor hem. Uiteindelijk kon ik aan zijn uitstraling zien dat hij
accepteerde dat het niet meer ging, hij keek me aan alsof hij zeggen wilde, ga
maar werken baas, ik wil wel maar het wordt me teveel.
Maar als ik dan thuiskwam was het toch weer die oude trotse Bo-Gy die me kwam
begroeten.
Gelukkig is Bo-Gy altijd
gezond geweest, tot het laatst toe, weliswaar speelde de ouderdom in die zin een
rol, dat het allemaal niet meer zo soepel verliep. Maar met de nodige zorg
hebben we getracht het zo aangenaam mogelijk voor hem te maken.
Toch geheel onverwacht
werden we op zondagochtend de 19e oktober geconfronteerd met een
situatie die na een paar uur eindigde in het natuurlijk inslapen van onze trouwe
vriend Bo-Gy.
Geen enkel moment hebben
wij spijt gehad van ons bezoek aan de “Country Fair” en het daardoor leren
kennen van het gezin Hogenhout die ons uiteindelijk accepteerden als de nieuwe
baasjes van één van hun eerste pups.
Marijke, Willem en
kinderen, “Marajuyo” heel veel dank voor de begeleiding en goede zorg in de
achterliggende periode en de geboden mogelijkheid Bo-Gy te begraven, daar waar
hij ter wereld kwam.
Bo-Gy, rust lekker uit
vent, we hebben een super tijd met je gehad en we missen je intens.
Hero, Petra, Vanessa en
Michél van Roon
Copyright © 2001 Marajuyo
Datum van laatste update:
25 October 2008.
