Op een koude en regenachtige zondag eind oktober 2002 kwam ik jou tegen, het was meer dan toeval.
De week ervoor moest ik mijn lieve Mechelse Herdershond laten inslapen die van pup af aan bijna 13 jaar bij mij was geweest.

Ik liep alleen in de kou en daar was jij ineens, plotseling met je baasje. Je keek me aan en het leek net of je mijn pijn voelde.
Ik vroeg of ik je mocht uitlaten en de volgende dag kwam ik naar je toe om te kijken of het klikte tussen ons.
Het was liefde op het eerste gezicht. Twee dagen erna kwam ik je halen om heerlijk met je te gaan wandelen. Je vond het eerst wat vreemd toen ik de voordeur open deed maar al heel snel waren we maatjes.
Je keek me aan met je lieve trouwe blik en het was net of je het gemis van mijn vorige hond perfect aanvoelde.

Je droogde m'n tranen en legde je kop liefdevol op mijn schoot, alsof je wilde zeggen: "Nu ben ik er toch en ik ga je helpen je leed te verzachten."
Eerst liepen we twee keer per week, toen drie keer en af en toe bleef je een weekend bij me.
De band tussen ons was meteen heel erg hecht. Vreselijk vond ik het je terug te moeten brengen en je huilde voor het raam als ik het tuinpad verliet. Dit sneed door m'n hart.

Uren hebben we gelopen, op het strand, in de bossen en duinen en je genoot en ik ook.
Ik had nog geen auto, maar nam je overal mee naar toe met de bus en tram, zodat je volop kon genieten. Je was dol op zwemmen en genoot intens van het strand en de zee.
Ik genoot als ik je heerlijk door de golven zag zwemmen. Wat een temperament had je!

Toen, vlak voor de Kerst werd mij gevraagd of ik jou voorgoed wilde hebben.
Even moest ik er over nadenken want je was al 7jaar en wilde geen verlies meer meemaken van een hond.
Ik heb toen besloten je in mijn huis en mijn hart te sluiten met je lieve trouwe blik.
De manier en dankbaarheid waarmee je me aankeek zal ik NOOIT vergeten.
JIJ was mijn mooiste Kerstcadeau dat ik ooit gehad heb, dierbaarder dan de mooiste diamant.
Ik wilde jou net zoveel liefde geven als je mij toen gaf, je verdiende het, ik was je derde eigenaar.

Lieve Rex, vanaf dat moment waren wij samen en waar jij was, was ik ook.
Na een maand ging het sneeuwen en wat was je blij en gelukkig als we samen door de zachte sneeuw liepen en de sneeuwvlokken over je zwarte vacht dwarrelden.
Wat was je mooi, blij en lief!! en vooral.....dankbaar!
Deze momenten koester ik voor de rest van mijn leven.

Als we thuiskwamen keek je me aan en legde je de kop op m'n schoot en je keek me aan met je lieve trouwe ogen, alsof je wilde zeggen: "..... dank je wel."
Ik besefte toen hoe uniek en liefdevol je was en hunkerde naar liefde. Wat was ik blij met je!
Ik heb je dit met heel m'n hart gegeven.

Drie jaar geleden behaalde ik m'n rijbewijs en oh wat was je blij dat we overal naar toe konden.
Je lag op de achterbank en was trots dat dit jouw plek was en voor niemand anders.
Ik nam je mee naar de Ardennen, Duitsland en Zwitserland. Je genoot van de bergen en de heerlijke wandelingen samen met mij.

Helaas in maart 2009 ging je gezondheid wat achteruit en je ging moeilijker lopen en steeds langzamer. In mei ging je bloed plassen en daarna ging je hard achteruit.
Je kon nauwelijks de auto nog in en uit en ik moest je dragen, ik vond het vreselijk voor je.
Op 18 juni gingen we weer naar de dierenarts die me vertelde dat je nog maanden mee kon en op vakantie. Je kreeg een injektie en pijnstillers voor je zwakke achterhand.

Toen ik je daarna uitliet in het bos kon je niet meer lopen en het sneed door m'n hart je zo hulpeloos te zien. We zouden naar Zwitserland gaan maar het heeft niet zo mogen zijn.

Ik heb je mee naar huis genomen en Willem gebeld, die het somber inzag en besloot een second opinion te doen de volgende dag. Toen wist ik dat je ging sterven en jij voelde het ook.
's Morgens stond je nog eenmaal op, keek me aan en viel met een klap op de grond en bleef me hulpeloos aankijken.
Je bleef maar op m'n voeten liggen en je kop werd wat koud. Lieverd, je was OP.

We gingen naar de dierenarts die een tumor in je buik constateerde.
Ik stond voor een vreselijke keus je uit je lijden te verlossen. Heb Willem nog gebeld om advies, die wist het al.
Uit liefde voor jou heb ik je laten gaan, het was afschuwelijk en je bleef me maar aankijken, mijn LIEVE, LIEVE REX!!!!

Ik heb je meegenomen en je lag in m'n armen op de achterbank en bleef je maar aaien. Ik kon niet geloven dat je overleden was. Zo gingen we naar het crematorium.
De volgende dag lag je opgebaard en zag ik je nog een keer. Je was zo mooi en vertederend, overladen met roze pioenrozen op je zwarte vacht.
Op 22 juni nam ik definitief afscheid en heb je begeleid tot aan de oven.
Tot het laatst toe wilde ik bij je zijn, je had het VERDIEND een waardig afscheid voor alle warmte en trouw.
Je as heb ik meegenomen om uit te strooien daar waar je dolgraag liep.

LIEVE, TROUWE REX, na alle jaren van genegenheid moet ik nu zonder jou verder.
M'n huis is kil en leeg zonder jouw warmte en aanwezigheid.
Je hebt nu geen pijn meer en je welverdiende RUST gevonden.
M,n ALLER, ALLERLIEFSTE kameraadje, slaap ZACHT!! Ik zal je NOOIT vergeten.
De leegte zal ik nooit aan wennen, maar je liefde en trouw blijven in m'n hart voor altijd!

Als laatste wil ik Willem en Marijke bedanken voor hun enorme steun de avond toen ik Rex in heb laten slapen en ook voor jullie steun, vertrouwen en begrip in moeilijke tijden.
De warmte waarmee jullie mij hebben opgevangen die avond heb ik erg gerespecteerd.
Ook heb ik intens genoten van jullie strandwandelingen met Nieuwjaar.

Jullie zijn fantastische mensen en bedankt voor jullie prachtige geschenk REX en voor de bijna 7jaar dat ik van deze unieke en lieve hond mocht genieten. Het was veel te kort!

HIERVOOR WIL IK JULLIE OPRECHT BEDANKEN, ...... OOK NAMENS REX!!!!!!!

José Bovenlander