In memoriam

Quispel of The Two

Toen ik Neua of The Two op een leeftijd van 10 maanden voor het eerst zag werd ik direct verliefd op haar. Ze was echter niet te koop. Ook op latere leeftijd wilde haar baasje haar nog niet weg doen.
Op 8 november 1992 werd in kennel “of The Two” bij Eric en Liesje Desschans een nestje geboren. De ouders waren Lasco van 't Hof ter Dyle en Neua of The Two. Van dit nest werd ons een pup “gegund” en het werd de teef Quispel. Hiervoor zijn we Eric en Liesje nog altijd dankbaar.

Quispel groeide op als een sociale hond, die altijd in was voor een spelletje en graag de gekste dingen met de baas ondernam. Ze kon goed zwemmen, behaalde het UV- en VZH-diploma, vond de klimschutting het einde, stond niemand (zelfs de instructeur niet) toe tussen haar en de pakwerker te komen, was ongeduldig tijdens het speuren en de langzame pas tijdens het volgen, maar had veel plezier in het werken met schapen. Nadat ze het G&G-3-diploma had behaald heeft ze daarin nog aan een aantal wedstrijden deelgenomen. Haar laatste wedstrijd was de WK in Amsterdam in 2002.

Na het overlijden van onze Tervuerense roedelleidster heeft Quispel langzaam het leiderschap overgenomen. Niet door er om te vechten, maar door sociaal respect af te dwingen.  Onstuimige reuen moesten zich naar haar schikken, maar drachtige of zogende teven werden geen strobreed in de weg gelegd. 

In combinatie met 4 verschillende reuen heeft ze 22 kinderen gekregen, waaronder een Tervuerense. Ze heeft inmiddels vele nakomelingen en heeft nog kunnen “genieten” van haar achter-achterkleinkinderen.

Achter-achterkleindochter Haifa Marajuyo (links)
& over-overgrootmoeder Quispel of The Two (rechts)

Hoewel Quispel zelf nooit onder keurmeester Eric Desschans is uitgebracht, heeft Eric wel veel van haar nakomelingen gekeurd tijdens de kennelreünie in 2004 te Rotterdam.

In 2005 heeft ze twee ernstige herseninfarcten gehad, maar is hiervan wonderlijk hersteld.

Na de kerstdagen in 2006 kreeg Quispel last van gezwellen aan weerszijde van haar keel. Deze gezwellen groeiden vrij snel, benamen haar de lust om te eten en bemoeilijkten de ademhaling, waardoor ze snel vermoeid raakte.
Op 29 december kon Quispel nog maar moeizaam eten en ademhalen.
De gezwellen in haar keel bleek leukemie in de lymfeklieren van de keel te zijn. Daar genezing niet meer mogelijk was en het ademen steeds problematischer zou worden, hebben we ervoor gekozen haar niet langer te laten lijden. Ze is in mijn armen ingeslapen.
Haar laatste rustplaats is die naast haar hartsvriendin Jisca. Ze zijn in hetzelfde jaar geboren en ook nog in hetzelfde jaar overleden.

Quispel was één van de stammoeders van onze kennel. Ze had een specifiek karakter en was mede daardoor een unieke hond. Een Belgische Herdershond naar mijn hart en om nooit te vergeten.

Willem Hogenhout

Copyright © 2001 Marajuyo
Datum van laatste update: 30 November 2007.