In memoriam

s.r. pE Xorry Marajuyo

Mijn beleving van Xorry

Door Raymond Hogenhout
 

 19 maart 2003

 "Hé pa, schuif eens op, de volgende pup wil ik ter wereld brengen."
Daar is ze dan, nog ingepakt in de vruchtblaas. Snel het vliesje scheuren en de navelstreng verbreken. Even vocht wegzuigen, dan wegen en daarna dit paarse bandje omdoen.
"Jemig, ma, moet je dat kopje zien. Da’s apart."

Dit was mijn eerste kennismaking met Xorry. Totaal niet de bedoeling en voor mij zeker niet gepland, maar dat lot brengt je op plekken.
Ik bedoel: Er zijn al zoveel puppen door mijn handen gegaan in de loop der jaren. Zelfs de bevalling van haar oma heb ik meegemaakt.

3 Weken later tot de 6^e week

"Mam, dat puppy met dat paarse bandje krijgt echt een mooi apart koppie. Die moet je echt in de gaten houden." Dit voor mezelf 3 weken lang volgehouden, aangezien ik min of meer verliefd op dit pupje begon te worden.

Toen haar moeder Pascha terug kwam in de kennel werd zij al vrij snel m'n maatje.
Ik had toen alleen nog geen tijd en ruimte voor een hond, dus heb dat toen naast me neer gelegd.

Vanaf de 6de week

"Hé, pa en ma, als ik nou een puppy wil hè, hoe zit dat dan met die wachtlijst? Begin ik dan onderaan of heb ik geen wachtlijst?"
"Hoezo dan, wil je dan een pup?" vroeg Marijke.
"Nou eh, ja eigenlijk wel."
"Oh maar dan weet ik al welke, die met dat paarse bandje zeker? Daar zit je pas 3 weken om te zeuren."

Toen een week later de karaktertest gedaan was en "mijn" hondje voor mij met lof was geslaagd, alle knopen doorgehakt en d’r mee naar huis genomen. Ik had een pup, een hond, mijn eigen hond.

Er kwam toch meer bij een pup kijken dan ik verwacht had. Ik was alleen de verzorging van die grote honden gewend. Maar met veel tijd en moeite en een hele hoop lol had ik dan toch de hond die ik wilde.

 Xorry was thuis altijd aanwezig, lag altijd in mijn buurt en stiekem volgde ze me overal in het huis.
Ook met de fretten ging ze goed om. Die gebruikten haar als opstapje om op de bank te klimmen.

Buiten was weer anders. Ik ging naar links, zij naar rechts en daarna pas naar links.
Gewoon haar eigen willetje en haar ding. Wat in dat kopje omging gebeurde later dan ook.

Xorry kon je ook niet normaal begroeten. Dat ging altijd gepaard met een hoop kabaal en gegrom, met een kwispelende staart.
Als ze ergens jeuk had liet ze dat ook horen, zelfs 's nachts naast je bed.
Xorry was een vriendelijke hond met een lekker dwaas karakter. Hoe meer actie in het spel, hoe leuker het was.

Als ik zo naar haar dochter Illusion kijk, zie ik een heleboel van die "gekke" dingen terug. Ik ben dan ook heel blij dat ze dat in haar nestje heeft mogen doorvererven.

Op 17 augustus 2007 is ze overleden aan de gevolgen van een maagtumor. Een strijd die ze niet kon winnen maar wel tot het laatst toe heeft bevochten.
Ze is bij mijn ouder thuis overleden omdat ze daar geboren is en in mijn handen omdat diezelfde handen haar ter wereld hebben gebracht.

Xorry tussen moeder Pascha & dochter Illusion

Copyright © 2001 Marajuyo
Datum van laatste update: 18 August 2007.