Franse Speciale Koorts

Door Arja Noordhoek

Drie jaar geleden liet ik me voor het eerst overhalen om ook mee te gaan naar Frankrijk voor de Franse Speciale. Nu hou ik helemaal niet van shows, dus wat moest ik nou op zo’n grote show? Maar we konden ook een karaktertest doen en die ging mee, en die.. . . Dus op zo’n manier heb ik me laten overhalen.
Nu vond ik een show alleen nog steeds niets, maar er werd ook behendigheid gedaan. Met een hond die ook geshowd moest worden (Devlin) zou dat teveel zijn, maar we namen Kirby ook mee en die zou het wel leuk vinden om af en toe een rondje te mogen rennen.

Eenmaal in Frankrijk aangekomen merkten we direct wat ‘met de Franse slag’ betekent. Als iets om een bepaalde tijd moest beginnen, begon het dus in ieder geval NIET om die tijd. Verder werd duidelijk dat Fransen inderdaad alleen maar Frans spreken en dat alles best wel lang duurt. Tegelijkertijd merkten we dat de behendigheid veel leuker werd zonder de Nederlandse regeltjes. Hoezo, tussen 8 en 9 uur een nummer ophalen? Komt 10 uur beter uit, dan doe je dat toch. En op een vaste volgorde lopen? Veel te lastig, je loopt gewoon wanneer het jou uitkomt. Eigenlijk allemaal veel makkelijker als je ook nog andere dingen moet doen. Verder werd duidelijk dat de sfeer veel beter was dan in Nederland. Iedereen juicht en klapt voor je, ook als je maar een klein stukje parcours goed gedaan hebt. Snel werd duidelijk dat ik dat vaker wilde doen.

Zondagmiddag hadden we zelfs nog tijd over om het G&G-programma te kunnen zien.
We zagen een G&G2-er lopen en omdat de G&G1 en 2 per land verschillen, zagen we een ander programma dan in Nederland, op sommige punten makkelijker en op andere punten moeilijker. Misschien leuk om ook eens te proberen.

Vorig jaar durfde ik dat niet aan, ik liep weliswaar G&G2, maar een week na Frankrijk was het NK, dus wilde ik niet een ander programma lopen, zo vlak voor het NK. Ik besloot toen met Devlin ook behendigheid te doen tussen de show door. Dankzij de Franse slag kon dat gemakkelijk.

Na het NK van afgelopen jaar ben ik G&G3 gaan proberen en Devlin pakte dat zo goed op dat ik besloot in de G&G3 te blijven. Weliswaar ging alles te snel om nog te kunnen kwalificeren voor het NK van 2009, maar over het algemeen ging het wel per wedstrijd beter. Daarom besloot ik dat het wel leuk zou zijn om dit jaar in Frankrijk ook de gehoorzaamheid mee te doen. Dus eind juni schreef ik dapper in voor de show met Devlin, behendigheid met Kirby én Devlin en ook nog gehoorzaamheid met Devlin.

In de weken voorafgaand aan het vertrek begon het toch wel tot me door te dringen dat ik ingeschreven had voor een programma waar best veel in gezegd gaat worden in een taal die ik bijna niet versta en door mensen die waarschijnlijk geen andere taal machtig zijn dan die taal. Maar ja het G&G3 programma is internationaal en dus in Frankrijk hetzelfde als in Nederland. Gelukkig kreeg ik vooraf nog een overzicht van de diverse woorden die gebruikt worden, dus nog nooit heb ik zo mijn best gedaan om Franse woordjes te leren.

Dit jaar was de Franse speciale op een ander terrein dan de voorgaande jaren en ik begon me al weer zorgen te maken over hoever de G&G en de behendigheid van de show af zouden liggen en of het wel allemaal te doen zou zijn. Toen wij uiteindelijk vrijdagmiddag na een toch wel lange reis met autopech op het terrein aankwamen, viel in ieder geval deze laatste zorg al van me af. Alles lag veel dichter bij elkaar dan op de oude locatie en er stonden zelfs geen bomen op de plaats waar de behendigheid werd gehouden (dat was de afgelopen jaren wel het geval geweest, naast het onthouden van het parcours, moest je ook onthouden of je links of rechts om de boom heen moest). Het was alleen duidelijk dat het erg warm en stoffig zou worden en dat we zouden moeten lopen op lang, hard, stekelig, geel gras.

Vrijdag verliep alles ongelofelijk soepel, Donna en Kalish waren al geslaagd voor de karaktertest voordat we zelfs maar een plekje voor de tent hadden gevonden. Al snel hadden we ook een mooi centraal plekje onder de bomen voor de tenten. Toen alleen nog even de schot- en verdedigingstest voor Donna en Kalish. Hier kwam weer even de Franse chaos te voorschijn. Hier duurt alles altijd weer extra lang en zijn ze ook zo af en toe weer wat kwijt. Gelukkig maar, ik was even bang dat ze nu echt georganiseerd werden. Donna en Kalish kwamen met vlag en wimpel door de schottest. Kalish was zelfs zo onbewogen dat je bijna moest gaan denken dat Thea haar oren volgepropt had. De verdedigingstest vond Donna echt het einde en ze was eigenlijk van mening dat ze de door haar veroverde mouw mee naar huis mocht nemen.

Zaterdagochtend hebben die Fransen me opnieuw verbaasd laten staan. We kwamen binnen langs het punt waar je aan de ene kant de nummers voor de show kon afhalen en aan de andere kant de nummers voor de behendigheid. Binnen 5 minuten alles geregeld! Op vrijdag hadden we al de ringen gevonden waar de Groenendaelers gekeurd werden dus dat moest ook lukken. Helaas bedachten de Fransen dat ze best nog wel even die paar Laekense voor de Groenendaeler teven aan konden doen, dus daar liep de planning weer even mis. Voor mij alleen maar gemakkelijker; ik kon zowel met Kirby als Devlin een vast parcours en een jumping lopen, voordat we zelfs maar aan showen moesten denken. Beide honden kon het totaal niets schelen dat het zo warm was en ze gingen als twee idioten over het parcours. Jammer dat het baasje niet in staat was ze bij te houden, zeker niet op zo’n Frans parcours, dat toch iets anders gebouwd is dan een Nederlandse.

De show werd op zaterdagmiddag toch nog heen en weer rennen, zeker voor Willem, want door de andere volgorde van keuren kwam het nu precies zo uit dat Danko in de ene ring liep en Devlin, Donna en Kalish tegelijkertijd in de andere ring. Helaas hadden alle vier honden besloten hun vacht in Nederland achter te laten waardoor ze alle vier weliswaar een U kregen, maar verder niet voor plaatsing in aanmerking kwamen.

Na een lange en vermoeiende dag volgde er een gezellige, maar lange zaterdagavond en begon ik het toch wel een beetje somber in te zien voor de volgende ochtend. Maar op zondagochtend waren we op tijd wakker en alert, en redden we het om kwart over zeven op het veld te zijn.

Om half acht werden we in de ring verwacht zonder hond voor de loting. Even leek het erop dat ik eerst nog een karaktertest moest doen, maar gelukkig had ik het bewijs bij me dat ik deze 3 jaar geleden al had gedaan en mochten we gelijk verder. Als ik nu maar niet nummer 1 ben. En gelukkig de eerste die een nummer trok, trok nummer 1. Ik had dus minstens één persoon voor mij om te bekijken of de Fransen inderdaad hetzelfde deden als ik gewend was. Toen ik mijn nummer moest trekken, trok ik nummer 2, dus ik had ook maar één kans om te zien hoe het moest.

Om half negen (nog steeds volgens schema) begonnen de blijfoefeningen. Mij werd verteld als derde op te stellen buiten de ring. Bijna brak de paniek uit, ik was toch als tweede?! Maar even later bleek dat het er bij de Fransen heel officieel aan toe gaat. Je stelt je op in omgekeerde volgorde, je loopt achter de ringmeester aan naar binnen, netjes in een rijtje en met haakse bochten, totdat je bij jouw nummer aan gekomen bent (ze hadden nummerbordjes in de ring neergezet op de plaatsen waar de honden moesten zitten/liggen). Eerst twee meter achter het bordje opstellen. Op commando voor het bordje. Hond zit, laatste commando, drie stappen naar voren, op commando kwart slag naar links en weer netjes achter de ringmeester aan totdat je uit het zicht bent. Terugkomend precies hetzelfde, achter de ringmeester aan, opstellen voor je hond, op commando kwart slag draaien, op commando naar je hond en dan pas einde oefening. Direct daarna gaat het bordje omhoog met de behaalde punten en de eerste 10 is binnen, iets waar ik heel erg blij mee was omdat juist de zit oefening nogal eens mis gaat. De af-oefening gaat op dezelfde manier, elke draai die je maakt doe je op commando, het leek wel een militaire oefening, maar het heeft wel wat.

Na de blijfoefeningen werd er direct doorgegaan met nummer 1. Nu werd de rest van het programma achter elkaar gelopen, gelukkig gewoon in de standaard volgorde. Vlak voor iedere oefening worden de voor die oefening benodigde bordjes en pionnen op van tevoren met verf gemarkeerde plaatsen neergezet. Het bekijken van nummer 1 stelde mij erg gerust. Ik kon bijna alles volgen wat ze zeiden en alles werd zo uitgevoerd zoals dat wij het thuis ook doen. Dus toen ik eenmaal aan de beurt was en ze aanboden te vertalen, kon ik met een gerust hart zeggen dat het niet nodig was.

We begonnen dus met volgen, op een wedstrijd niet direct Devlin’s sterkste onderdeel. En ook nu niet, want ze vond dat gele, harde gras nu niet echt geschikt om over te lopen en probeerde mij dat ook herhaaldelijk duidelijk te maken door op te springen en te happen. Gelukkig kregen we al heel snel de pasjes en dat bracht de rust er iets in. Het eindresultaat krijgen we direct te zien: een 5. Maar ik had het tenminste volbracht zonder links en rechts om te draaien.

Achter elkaar volgden nu de rest van de oefeningen. Geen enkele oefening ging echt perfect, maar Devlin deed het wel allemaal. Bij het “vierkant-met-sta,-zit-en-af” bedacht ze dat liggen op dat gras toch niet echt de bedoeling kon zijn en besloot voor de zekerheid maar te blijven staan. Bij de volgende oefening, “komen-met-sta-en-af”, ging ze wel op het commando af, waardoor ze waarschijnlijk tot de conclusie kwam dat het toch niet zo erg was om te gaan liggen. Bij de volgende oefening, “pion-vak” ging ze daarom waarschijnlijk maar liggen, terwijl ze daar juist moest blijven staan.

Daarna volgde het “richting-apport”. De blokken waren echt dezelfde kleur als het gras en dus bijna niet te zien, maar daarom werden de blokken rechtop gezet i.p.v. vlak neergelegd. Heel even was er een twijfel of ze echt dat blok wel moest halen wat ik gezegd had, maar met één extra commando kwam ze toch met het goede aan. Het “metaal-apport-over-de-horde” was weer een ander verhaal. Hier heb je dus niet zoals in Nederland je eigen metalen blok, maar één van de organisatie. Devlin heeft nogal een hekel aan de smaak van een andere hond in haar bek, dus ik was erg benieuw of ze het wel zou pakken. Daarnaast was de horde niet een mooie kleine, witte horde van 60 cm hoog, maar een grote bruingele van 70 cm hoog. Ik had geen idee of ze hier overheen zou komen. Ik besloot haar niet te dwingen, ik zou het blok gooien en dan zien wat ze zou doen. En ze sprong er gewoon over, pakte het blok, sprong er weer terug over en kwam naast me zitten, zoals het hoort.

Toen dacht ik dat er niets meer mis kon gaan. “Sorteren” is ze altijd heel sterk in. De houtjes waren weliswaar niet te zien in het gras, maar ze heeft toch een goede neus. En die gebruikte ze dan ook, alleen tikte ze in haar enthousiasme even met haar neus het verkeerde houtje aan, voordat ze het goede oppakte en dat bracht gelijk het eindresultaat op een 0. Dat was balen, daar had ik nooit op gerekend.

De laatste oefening, het “appèl-op-afstand”. Gelukkig met plaatjes van een staande, zittende en liggende hond, dus dat kon ik wel begrijpen. En ook Devlin begreep weer uitstekend wat staan en liggen betekent, dus leverde die oefening geen problemen meer op. Uiteindelijk verliet ik de ring onder luid applaus van de inmiddels aanwezige toeschouwers en met een puntentotaal van 216. Misschien niet geweldig 216 punten, maar het was de eerste keer in het buitenland en de eerste keer dat ik internationaal gekeurd werd, dus ik was helemaal niet ontevreden.

De rest van de zondag was gewoon warm, erg warm. Ik heb nog met beide honden een behendigheidsparcours gelopen en we hebben nog met drie honden aan de primering mee gedaan, maar ’s middags was de energie op. De laatste rondjes behendigheid heb ik laten zitten en ik kon het ook niet meer opbrengen om bij de showringen te gaan kijken. Het enige wat restte, was de prijsuitreiking van de gehoorzaamheid. Na 4 Franse toespraken begonnen ze uiteindelijk aan de prijsuitreiking en terwijl ik er van uit ging dat ik wel achtste van de acht zou zijn, werd ik als vierde opgeroepen. Ik bleek vierde geworden te zijn. Nu was ik pas helemaal trots op mijn hondje.

Zondagavond zaten we weer totaal uitgeput aan tafel, plannen te maken voor vertrek de volgende dag en verklarend dat we toch wel gek zijn om ieder jaar weer zo’n weekend mee te maken. Maar we kunnen er niets aan doen, het is gewoon verslavend. Volgend jaar gaan we weer mee en loop ik weer behendigheid, gehoorzaamheid en misschien doe ik ook nog wel mee aan de show.

Copyright © 2001 Marajuyo
Datum van laatste update: 10 September 2009.