In memoriam

Yodi Marajuyo

(Zhar du Pré du Vieux Pont x pE, s.r. Hedda Marajuyo)

* 03-05-2003, 23:49  † 14-07-2017, 14:24

In augustus 2011 vroegen Willem en Maryke of we ons wilden ontfermen over een teruggeplaatste hond met een wat  aparte achtergrond. Ze was intussen 8 jaar en had het nodige meegemaakt. Maar aangezien wij al 25 jaar Groenendaelers gewend waren, wilden we Yodi zeker een kans geven. De kinderen woonden toen allebei nog thuis en die vonden het, na het overlijden van Pascha eerder die zomer, ook maar erg stil zonder hond. Zo kwam onze vierde Groenendaeler bij ons in huis en we durven wel te stellen dat zij het meest intelligent was van die vier.

We waren allemaal al snel verknocht aan deze 'halve zool'. Wat een vermakelijk beest, al moest ze wel het nodige bij- en afleren. En als een hond al 8 jaar is, dan krijg je er niet meer alles uit. Kleine witte hondjes, tractors, aanhangwagens, dat soort zaken, ze vloog ze het liefst aan. Dat is nooit helemaal verdwenen. Maar als je het weet dan kun je er rekening mee houden en verder was ze voor ons een geweldige huisgenote. We hadden echt elke dag plezier met haar en van haar. En als de kinderen, die intussen op zichzelf wonen, thuiskwamen, dan was ze helemaal enthousiast. Kortom, ze was op en top deel van ons gezin. Ze genoot ervan om te gaan wandelen. Als we dan haar vrienden Mick of Chester tegenkwamen, dan was haar dag helemaal goed. Ook vond ze het prachtig om op het strand van Ouwerkerk achter de meeuwen aan te gaan en om oesterschelpen op te vissen die we in het water gooiden.

Toen ze bij ons kwam dachten we: "Als we haar nog eens 4 of 5 mooie jaren kunnen geven, dan zijn we blij.". Het zijn er uiteindelijk bijna 6 geworden. Een aantal weken geleden verstapte ze zich bij het spelen met een andere hond en ze bleek rechtsachter haar kruisband te hebben afgescheurd. De last werd steeds groter en uiteindelijk kon ze er niet meer op staan. Het hinken belastte de andere spieren in de rug en de achterhand te veel. Ze wilde niet meer lopen, sliep zoveel mogelijk en ging ook slechter eten. Pijnstillers konden het niet meer aan, de pijn kwam er doorheen. Dan rest maar één beslissing, hoe moeilijk ook. Vrijdagmiddag 14 juli 2017 hebben we haar laten inslapen. We zijn tot het allerlaatste moment bij haar gebleven, uiteraard. Het blijft altijd weer een hard gelag, maar als baasjes moet je kiezen voor de hond en niet voor jezelf. Wat zullen we haar missen, onze eigen mooie 'oude mevrouw', zoals we haar liefkozend noemden. Dankjewel Yodi, voor alles wat jij ons hebt gegeven.

Arnold, Inge, Kevin en Sabina Schiettekatte,
 

Terug

Copyright © 2017 Marajuyo
Datum van laatste update: 16 juli 2017.